info@deovertocht.nl | Telefoon: 06 2269 9868

Herberg van vertrouwen

 

Het is mij al voor de tweede keer overkomen gedurende deze week dat er vanuit het niets, na maanden of zelfs na jaren stilte, een noodroep kwam van een vriend. Twee verschillende vrienden uit twee verschillende landen. Beiden op hun eigen manier van streek. Uitzichtloos, eenzaam en radeloos. Wat ze beiden schreven in hun eigen taal kwam hierop neer : “Ik had het gevoel dat ik nergens anders heen kon, dat ik dit alleen bij jou kon neerleggen.”

 

Ik was hier stil van en het zette mij aan het denken. Hoe ziet zo’n mensenleven er uit? Wat is de entourage waarin je je voortdurend zo hoog moet houden, zo sterk moet zijn dat je je zelfs bij je naaste vrienden niet kwetsbaar durft op te stellen? Hoe is het mogelijk dat iemand het nalaat om aan waardevolle, diepe contacten te bouwen? Wat maakt dat iemand het verzorgen van zijn/haar eigen innerlijk leven zo verwaarloost?

 

En dan komt een breekpunt en ze kunnen nergens heen en kloppen bij mij aan de poort. Ergens maf. Tsja… en zo’n noodroep doet een sterk appel op mij. Op zo’n moment voel ik de herberg in mijzelf en als ik mijn ogen dichtdoe zie ik die herberg ook. Een groot landhuis aan het bosrand ergens in een heuvellandschap. Ik zie mezelf de grote poort wijd opendoen. Ik spreid mijn armen net zo wijd en zeg: Welkom, fijn dat je er bent! Kom, zet je koffer neer, ik laat het bad vollopen en maak het haardvuur aan. En nadat je je gulyás-soep hebt opgegeten, gaan wij bij het vuur zitten en ik luister naar je. Kom.”

 

Een herberg, een plek om uit te rusten, bij te komen. Een veilige haven waar je gezien en gehoord wordt. Ja, die plek kan ik zijn en die plek wil ik ook creëren. Dan maar eerst in mijn eigen ruimte…


No Comments

Comments are closed.