info@deovertocht.nl | Telefoon: 06 2269 9868

Rouwen

“Oh, heb je er nog steeds last van? Maar het is toch al 2 jaar geleden dat ( … ) wordt het niet tijd dat je je er nu eindelijk overheen zet?” En je slaakt een zucht,  dwingt je tranen terug en valt stil, want zo voelt het helemaal niet voor je. Maar blijkbaar hoort het niet zo te zijn hoe je je voelt. Je gaat opeens aan jezelf twijfelen. Is het wel normaal dat ik nog zo verdrietig ben ? Dat van tijd tot tijd niets uit mijn handen komt, dat ik  me voor geen meter kan concentreren…?

 

Herken je dit?

 

Na de uitvaart wordt het na verloop van tijd meestal stil. Er vallen geen kaartjes meer door de brievenbus, en de buurvrouw vraagt inmiddels ook niet meer of je mee komt eten. De aandacht van al diegenen die in de eerste tijd zo intensief rondom jou stonden, neemt geleidelijk af. En het verdriet en gemis wordt opnieuw voelbaar.  Nu echt voelbaar, want de roes is voorbij. Voor je omgeving draait de wereld al snel weer gewoon door, en na een poosje vinden zij dat het zachtjes aan ook voor jou wel tijd wordt dat je de draad van het leven weer oppakt.  Maar waar zij doorgaans aan voorbijgaan is het feit, dat er voor rouw geen tijdslimiet staat. Het is geen klus waar je een planning voor maakt en ook geen opdracht die je binnen een deadline klaar moet hebben.

Wat je ook voelt, weet dat het normaal is. Ook al word je na 9 jaar door tranen overmand op het moment dat  je op een geliefd voorwerp stuit. Of als je na 15 jaar van het overlijden van je dierbare opeens een geur ruikt en helemaal week wordt vanbinnen.